حرامی

نفهمید چگونه باید تمامی مرا سجاده ی نماز نیازش کند و تا 

همیشه نماز نیاز بر آن گذارد ...چرا که اگر عشق ورزیدن اموخته بود

اگر خود خواهی ها و خودبینی  هایش مجال داده بودند  ...دیگر بر

زمین نمی ماند که هر نگاهش حکایت از هزار چشم گرسنه باشد

 که تنم را حریصانه می چرند ... می روم ولی یقین دارم دلم برای

این عاشق و نگاههای معصومانه اش ...تنگ می شود... شکی

 نیست ٬ نرفته دلتنگ شدن همیشه کار دستم داده انقدر که

شده ام چوپان دروغ گویی که بعد از هر بی مهری از جانب 

او چون دست به نشان قهر و تهدید بالا می برم و میگویم

که دیگر بر نمی گردم ..نیشش تا بنا گوش باز میشود و

شانه هایش را با بی اعتنایی بالا می اندازد و به ریش

نداشته ام ریسه می رود  و میداند که دوباره باز خواهم

گشت ... ولی حالا دیگر می روم بدون اینکه امیدی به

 بازگشت باشد اگر هم بخواهم نمی توانم بر گردم ....

میروم به کنج تنهایی خودم تا در خلوت خود تصمیم بگیرم

 که این دل تکه پاره را ...این کوله بار با ارزش را چگونه و

در کجا بی حضوردلگرم کننده اش ٬ باید بر زمین بگذارم ... 

ای  دل پاره پاره ام دیدن اوست چاره ام اوست پناه وپشت من تکیه بر این چهان مکن 

ديده ام ديد و دل کشيد ترا

شوق با نقد جان خرید ترا 

 ديدی ای دلربا به خانهٔ من

جذبه ی عشق آوريد ترا

سر او از تنش بريده شود

هر که از پهلويم بريد ترا

غم هجران دلبری آخر

 تا به دامن يخن دريد ترا

شکر او بايد هر نفس گويي

آنکه اين رنگ پروريد ترا