حرامی

خاك نشين ره مي خانه ام                  خانه خراب دل ديوانه ام   

اي كه به دام تو اسيرم اسير              لذت ديوانگي از من مگير

عاقبت روز وداعش سر رسيد

خون دل از دیدگان من چکید

در نگاهش مهربانی بود و بس

عاشقی با هم زبانی بود و بس

گر چه لب بربسته بود از گفتگو

در درونش ناله بود و های و هو

با سکوتش گریه را بیچاره کرد

اشک غم را بی دل و آواره کرد

مانده بودم خیره در چشمان  او

بی صدا بودم ولی حیران او

کاش فریادی ز دل بیرون شدی

لیلی من از جنون مجنون شدی

گریه میکردم بدون اشک و آه

ناله ها در سینه اما با نگاه

دست خود آهسته او بالا گرفت

 از دل مجنون دل لیلا گرفت

گوشه چشمش روان شد چشمه ای

چشمه را در چشم لیلا دیده ای ؟

دل ز کف دادم منم گریان شدم

همنوا با اشک او نالان شدم

با نگاه آخرش پرپر شدم

همچو برگ لاله ی احمر شدم

رفتن او رفتن جان من است

دیدن او دین و ایمان من است

هر کجا باشد خدا یارش بود

دست حق یار و نگهدارش بود ...

 خیلی دورتر از آن غروبی که تو در اولین شامگاه آشنایی مان نشان کردی

تنها و بی کس در  ساحل نشسته ام و به تو می اندیشم ...  آه چه  دست

نایافتنی شده ای چه دور مانده ای از من از ما ... چقدر غریبم من ... و 

چقدر مشتاق برای با تو بودن ... وای چه فاصله ایست میان چشمان من و

تو ...چشمانی که روزگاری محسورت کرده بودند ... راستی الان کجایی ؟ 

به چه می اندیشی ؟  با که هم کلامی ؟ هم دلی ؟  

ماه من !  دستانم یخ زده اند در حسرت گرمای دستانت ...سردم

است ...کی بر میگردی ؟ بیا با تو ام غریبه ی دیر آشنا ...من بیمارم بیمار

نگاه مهربان و  مشتاقت ... من تب دارم تب دیدارت تب حضورت تب

چشمانت !!! بیا ای دشمن دوست داشتنی ... ای  بی وفا یار ..

 ای نگار سنگدل ...ای همه چیز همه هستی ...بی تو به گمشده ای

سر گردان نابینا ی بی عصا می مانم ...