شرابی تو شراب زندگی بخش ....

نادیدن رویت می کُشدم وان سنبل مویت می کِشدم ...

harami — Thu, 24 Dec 2009 21:16:59 GMT

دل و جانم به تو مشغول نظر در چپ راست

تا نگویند رقیبان که تو منظو ر منی

دیگران چون برو ند از نظر از دل بروند

تو چنان در دل من رفته٬ که جان در بدنی

دلت برایم تنگ است و بیقرار نگاههای منی دستانم را

نفشرده ... شانه هایت را به تن خسته ام نسپرده گذاشتی

که بربایندم ... کجایم من ؟ هم انجا که راهنمایم شدی ٬ انتهای

همان جاده که نشانیش را از تو گرفتم ... هرچه توقف کردم شاید

که بیایی تا شانه به شانه ات بروم این راه ناهموار را نیامدی که

نیامدی ... انقدر که آن چشمهای زیبا دیگر سویشان را و آن دل

عاشق دیگر عشق و امیدش را در کوله باری به بزرگی تمام

دلتنگی هایمان در همان جاده بر سر راهت گذاشت ...شاید که

روزی بیایی و از این جاده بگذری ...راستی کی و کجاست ؟

نقطه ی تلاقی آن چشمان زیبا و آن نگاههای مشتاق ... محبوبم !

کدام قلب به تصور دیدن من فرو ریخت ؟ آه چقدر غریبانه دلتنگت

هستم و چه نجیبانه شنیدم نشنیدنها را و دم بر نیاوردم ...و اینک

نهایت تمام حرفهایمان شد ه ٬ حسرت از دست دادن لحظه هایی

که می توانستند با شکوه عشقمان ماندگار باشند ... چقدر غریبه

شده ایم باهم ... چقدر دوریم از هم ٬ هزران کیلومتر ... نه ٬ به

اندازه ی تمام بی مهر ها و بی توجهی ها و ندیدنها و نشنیدنها

و آن بدرقه ی بیاد ماندنی ...

نازنینم ! چقدر خنجرت تیز بود و زخمت

کاری ...باور کن دست که از روی دل بر می دارم خون فوران

می کند ! فوران !

بارها گفتمت ...

آینه ام!

بیفتم از دستت ...

هزار تکه می شوم...

دستم را بگیر!!

هنوز باور نمی کنم !

دانسته رهایم کردی ...

و حال در تشیع جنازه ام

اشک می ریزی ...

و نبو د نم را به سو گ نشسته ا ی ...

من از دست غمت مشكل برم جان

ولى دل را تو آسان بردى از من

ما چون ز دري پاي کشيديم ،کشيديم..

اميد ز هر کس که بريديم ، بريديم..

دل نيست کبوتر که چو برخاست نشيند..

از گوشه ي بامي که پريديم ، پريديم ..

رم دادن صيدِ خود از آغاز غلط بود ..

حالا که رماندي و رميديم ، رميديم..

صد باغ بهارست و صلاي گل و گلشن ..

گر ميوه ي يک باغ نچيديم ، نچيديم ..

وحشي ! سبب دوري و اين قسم سخن ها

آن نيست که ما هم نشنيديم ، شنيديم .

پ۱ : ۱۹ تا ۲۳ اذر یه سفر رفتم قونیه مراسم بزرگداشت مولانا ...

وای نمیدونید چقدر خوش گذشت . فکرش رو بکنید آدم بره کنار

مولانا غزلیاتش بخونه ... عجیب بود ! چه عشقی از در دیوار این

مزار می بارید . واقعا با تموم وجود این مفهوم درک کردم که وقتی

میگن یه نفر زنده است یعنی چیه ...اصلا باورتون نمیشه از هم

اینجا که راه افتادیم اصلا پرواز ٬ پرواز استثنایی بود اصلا فکرش

نمی کردم توی این مملکت اینهمه ادم اهل دل داشته باشیم ... با

چهار تا از همسفری ها مون همین فرودگاه امام که داشتیم

می رفتیم سوار هواپیما بشیم زده بودیم زیر آواز ... این ملت یک

نگاهی می کردند ... اصلا از هینجا مولانا ادم سر مست

میکرد. معنی واقعی مستی و عشق تو مزارش حس کردم .انگار یه

گمشده ای رو که مدتها دنبالش بودم پیدا میکردم ... فکرش بکنید

بری یک صبح تا شبی حرم مولانا بعد بلافاصه بری کنسرت

شجریان ...دیگه مگه میشه سر مست نبود و موند روی زمین ؟

خلاصه چهار روزی روی زمین نبودم ... چه تجربه ی قشنگی بود یه

مراسم سماع رفتم آخ آخ نگو دیوانه کننده بود. اخه روز اول تور ما

رو برد یه سماعی که از این تجاری ها و نمایشی هابود خیلی

حالم گرفته شد رفتم انقدر پرس و جو کردم تا اینکه توی یکی از

خونه ها یه مراسم سماع واقعی پیدا کردم اومممممم باید می

بودید و می دیدید. قشنگترین صحنه سفر انجا بود که مردم گروهی

مثنوی می خوندن اشک می ریختن ... و عجیب ترین صحنه هم

حضور تعداد زیادی اروپایی و امریکایی بود انهایی که حتی بلد

نبودن یه کلمه فارسی حرف بزنند چه زیارتی می کردن و چه

ارتباطی بر قرار کرده بودن با مولانا ...

خلاصه عشق بود عشق بود و شور و سرور ٬

مستی بی می و پیمانه و جای شما خالی ...

پ۲: این سفر رو هم تنهایی رفتم ...تنهای تنهاااااااااااا ....

خیلی خیلی جات خالی بود . چقدر دوست داشتم لااقل

میتونستم اینها رو با آب و تاب برای تو تعریف کنم ...

پیش از این گر دگری در دل من می گنجید .

جز تو را نیست کنون در دل من رویایی ...

پ۳: اندر تعمقات این جانب پیرامون افاضات اقای رئیس جمهور ...

والله بنظر من این آقای برادر بعنوان یک سنت گرای متعصب

مذهبی سعی داره با دادن نقشها و پستهای برجسته به خانمها

مثل وزارت و معاونت ... برابری خواهی رو که خواسته ی فعالین

جنشبهای زنان هست تغییر داده و انها رو سر گرم ظواهر بکنه در

حالیکه عملا نتیجه اینه که از این خانمها برای کنترل و اعمال فشار

بر علیه درخواستهای منطقی زنان استفاده ابزاری بشه ...درست

مثل رفتاری که ان هشت زن اصولگرای حاضر در مجلس در جهت

دفاع از لایحه ی حمایت از خانواده از خودشون نشون دادند ... ادم

یاد نمایشهای عروسکی و عروسک گردانها می افته ...

شمع می سوزد پروانه به دورش نگران .... من که میسوزم و پروانه ندارم چه کنم؟

harami — Wed, 02 Dec 2009 05:48:59 GMT

نيست چون دسترسي تارخ زيبات ببوسم

مي‌شوم در گذرت خاك كه تا پات ببوسم

بوسه خواهم ز تو امروز دهي وعده فردا

كو من دل شده را عمر كه فردات ببوسم؟

دلت را به دلم بسپار و دستانت را در دستان نیازمندم بگذار ٬

نگاهت را در نگاهم بدوز. چشمان رویایی ات را مهمان چشمان

ملتمسم کن ... تنها شبی در پس سالها انتظار میخواهم مهمان

خلوتت باشم . نمی دانی باز چه زیبا دلتنگت شده ام باز چه

بی صبرانه تمام وجودم ترا طلب میکند ... و چه مشتاق چشم

به فردای نیامده دوخته ام فردایی که شاید هرگز نیاید. گویا با

تو بودن را ٬ راهی سخت ناهموار است ٬ ورای طاقت من ...

نفسهایم به شماره افتاده اند و پاهایم یاریم نمیکنند ٬ بس که

وعده ی فردای وصال شنیده اند و آن فرداها هرگز نیامدند ...

راستی آیا پایانی هست بر این روزهای تلخ غبار گرفته ی غم

انگیز زندگی بی سرو سامانم ... می شود بی تو آرام گرفت ؟

سواد ديده غمديده‏ام به اشك مشوي

كه نقش خا ل توام هرگز از نظر نرود

می شود در نبودنت سوگوار نبود ... می شود بی تو گذراند این

زندگی پرابهام و بی سرانجام را ... راستی بهار که بیاید میشود

نشان رخت را ٬ سراغ از پرستوهای مهاجری که شاهد عاشقیت

ــ در این ایام هجران ــ بودند ٬ گرفت؟ کاش بهار بیاید . کاش بیابم

آغوش پرمهر و گرمت را ...

زان گونه كه دوش در دلم بودي تو

يا رب كه ببينمت در آغوش امشب !

کاش با تو در تو بمیرم ! کاش بشود که باشی کاش بشود که

بمانی کاش بشود که بیایی ... اگر ببینمت کوله باری سنگین

از حرفهای ناگفته ٬ درد های نهانی و غمهای پنهانی دارم ... تا

با تو تقسیم کنم ...

سياه‏نامه‏تر از خود كسي نمي‏بينم

چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود !

نازنینم ! این روزها دلم سخت هوای با تو بودن

دارد ... در اوج خواستنها وقتی باید که نخواهی در اوج نیاز وقتی

ناگریری فریاد بی نیازی سر دهی ... زمانی که دیده نمی شوی

شنیده نمیشوی مورد بی مهری واقع می شوی و بعد از همه ی

اینها ناچاری بخندی و ... اعلام رضایت کنی ... چقدر سر در گمم

من در این هفت توی بی رحم ناکجا آباد شهر مردگان ... چقدر در

این هیاهوی بی عاطفگی و بی توجهی تو را کم دارم ... چقدر

تنهایم و بی کس در این هیچستان پوچ وسرد و خاموش دنیای

خاکی ... چقدر دلم هوای دلت را دارد چقدر تشنه ام تشنه ی

نگاههای عاشقانه ات تشنه ی با تو بودن تشنه ی آن انتظارهای

شیرین ٬ آن کوچه پس کوچه های تنگ و باریک ...آن لحظات

وداع ...یادش بخیر همیشه چقدر زود دیر میشود..

وای چه خسته می کند تنگی این قفس مرا ..

پیر شدم نکرد از این رنج شکنجه بس مرا ...

جز غم بی کسی دراین سفله سرای ناکسی

من نشناختم کس گو نشناس کس مرا

گرم باز آمدی محبوب سیم اندام سنگین دل

گل از خارم بر آوردی و خار از پا و پا از گل

گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می کشم شاید

هزارش صید پیش آید به خون خویش مستعجل

گروهی همنشین من خلاف عقل و دین من

بگیرند آستین من که دست از دامنش بگسل

به خونم گر بیالاید دو دست نازنین شاید

نه قتلم خوش همی آید که دست و پنجه قاتل

اگر عاقل بود داند که مجنون صبر نتواند

شتر جایی بخواباند که لیلی را بود منزل

در این معنا سخن باید که جز سعدی نیاراید

که هرچ از جان برون آید نشیند لا جرم بر دل

پاورقی : ۱ـ چند روز دیگه یه سفر در پیش دارم خیلی روش

حساب کردم خدا کنه رضایت بخش باشه ... اولین بار که انقدر

مشتاقم برای یه سفر...سراپا شوقم ...

۲ـ این رئیس جمهورم داره کولاک میکنه بگمانم می خواد روی ما

خانمها رو کم کنه ...چقدر عجیب غریب این آدم ...

۴ـ دیروز تلویزیون یه برنامه می داد توی ان برنامه میگفتن شیرین

عبادی الفبای حقوقم بلد نیست !! دوباره داره صدای لایحه ی

حمایت از خانواده در میاد انگار قرار با اصلاحاتی در مجلس طرح

بشه ...خدا بداد برسه دوباره شروع شد بدبختی ما ٬ ایندفعه اگه

دست این حضرات بیافتیم پوستمون غلفتی کنده است ...

چه جنگلی این مملکت ! دنیا کجاست و ما کجاییم ؟

ما باید تو قرن دوهزار دنبال حقوق اولیه ی انسانی خودمون

باشیم ... انوقت انا اعتراض میکنند که چرا رو تابلو های مربوط

به عوض کردن پوشک بچه ها فقط عکس خانمها هست

پس پدرهای بچه ها چکاره اند ؟

یار من طفل است معشوقه نمیداند که چیست . اشک حسرت را بجای شیر مادر میخورد!

harami — Tue, 03 Nov 2009 20:29:59 GMT

با خيال خشك تا كي سر به يك بالين نهم

دست در آغوش با تصوير كردن مشكل است

*****

حال من دست خودم نیست دیگه آروم نمیگیرم

دلم از کسی گرفته که میخوام براش بمیرم

باز سرنوشت و انتهای آشنایی

باز لحظه های غم انگیز جدایی

باز لحظه های ناگزیر دل بریدن

باز اول راه و حس تلخ نرسیدن

پای دنیای تو موندم مثل عاشقای عالم

تا من ببخشی آخر تا دلت بسوزه کم کم

مثل آینه روبرومه حس با تو بودن من

دارم از دست تو می رم عاشقی کن من نشکن

_{كو طالعی كه تنگ در آغوش آرمت؟}

_{يا: طاقتي كه دست ز دامن بدارمت}

اینبار میخواهم با تو بودن را تجربه ...نه لمس کنم ..چه میگویم

راستش را بخواهی میخواهم بنوشم طعم شیرین با تو بودن را

انقدر که سیراب سیراب شوم . می خواهم گرمای دستانت

را حس کنم و طعم آرامش آغوش گرمت را بچشم .

_{نماز عشق مــرا آبرو از آن بــــاشد}

_{که قبله می کنم آغوش مهربان تو را}

می خواهم میان بازوان مهربانت طعم واقعی دوست داشته

شدن را به تمامی وجود حس کنم ..میخواهم چشم در چشمانت

خیره شوم آنقدر که در میان چشمان عاشقت غرق شوم ...

میخواهم بوسه بارانم کنی آنقدر که جانت بر لب آید و جانم

بستانی ...

_{از غنچه لعلش هوس بوسه نمودم}

_{خنديد و به من گفت زياد از دهن تست !}

می خو اهم بسختی در برت بگیرم ...

میخوا هم چنان بر سینه بفشارمت که هر دو یکی شویم ...

چون غنچه مهیّاي شگفتن شده‌ام

در پهلوي عندليب جا مي‌خواهم !

نیست شویم ... دود شویم ...خاکستر شویم و خود را به باد

بسپاریم ٬آزاد و رها پر بکشیم از این زمین تا آسمان آبی آبی ...

نمیدانی چقدر این روزها دلم هوای دلت را

نگاهت را صدایت را نجواهایت را و آن خداحافظی ها ی کوچه

پس کوچه هارا ... کرده و چقدر آرزوی با تو بودن دارد ...

پاورقی :

پ ۱ ـ بعد از مدتها در آیینه خیره شده بودم در چشمان خودم ..

امروز بعد از اولین چله نشینی زندگیم دانستم که چشمهایم

را رنگی نیست ...امروز توانستم موهای سپیدم را بشمارم ...

امروز رد پای گذر زمان را در چهره ام دیدم ...وه !

چقدر عمیق شده اند خطوط پیشانیم ...امروز هستم ولی

می دانم که خیلی زود دیر خواهد شد اگر نیایی ...اگر نباشی ...

اگر نبینی مرااااااااا.

پ ۲ ـ آآآآآ ی خدااااا کجایی ؟خدایی کردن یادت رفته ؟ یا از

دست ما آدمها خودت قایم کردی ؟ کی ؟ کجا ؟چطور باید

سهیلا قدیری انتقامش بگیره ؟

کی باید قلم ان قاضی ظالم و قانو گذار بی رحم رو بشکن ؟

سهیلا الان باید زیر خروارها خاک باشه ؟ مگر نه اینکه همه ی

این قانونها به اسم تو نوشته شده و نسبتش دادن به تو ...

پس چرا هیچ صدایی ازت درنمیاد ؟

تو هم از ما آ دم ها می ترسی ؟ منکه تمام هفته ی گذشته

رو هی بغض کردم هی اشکهامو پاک کردم ...و مثل اسپند

رو ی آتیش لحظه ای قرار نداشتم ... انوقت تو رحیمی ؟ من

وقتی خبر اعدامش شنیدم تما مسیر تهران تا شاهرود در

حال رانندگی هی بغض کردم ... تو چکار کردی ؟

ببینم انصاف تو هم مثل انصاف این قانونگذارهای بی مروت ؟

به یکی اجازه میدن فقط به توهم شک در خیانت زنش ان رو

بکشه... بی هیچ تعقیب مجازاتی ... انوقت این زن که در

شرایط سخت زندگی خرد شده و بچه ی ۵ روزه ی نامشروعش

رو به ناروا کشته بجرم بدبختی نداری بیچاره گی

تجاوز و فقر ٬ بدون اینکه شاکی خصوصی داشته باشه با شکایت

مدعی العموم جانش رو می گیرند ... این مدعی العموم وقتی که

پدر سهیلا انرو که دختر بچه ای بیشتر نبوده وادار به سیگار

فروشی ... میکرده کجا بود ؟ زنی که در آ خرین مکالمه اش ...

آرزو می کنه که کاشکی کمی میوه داشت که بخوره ... وصیت

میکنه که جنازه اش رو تحویل خانواده ی کر و کورش ندن ... وصیت

میکنه نزدیکی بچه اش دفنش کنند ... و عجبا که هیچکدوم از

این خواسته هاش عملی نمیشن... افرین به خدایی کردنت !!!

پ۳ ـ آآآ خ این دنیا چقدر کوچیکه خیلی حس بدی دارم و تنهایی

بد جوری آوار شده رو دلم احساسم زندگیم و گاهی فکر های

خطرناکی بسرم می زنه ...آآآآ ی دنیاااااا ! جای من کجاست !؟

پ ۴ـ بدبخت ترین آدمهای روی زمین مادرها هستند ...چقدر باید

هزینه بدن و از خودشون آرزوها شون بگذرند بخاطر بچه هاشون ...

امروز داشتم ....

پ ۵ ـ انچیزی که من دیدم تو کوچه خیابونهای تهران واقعا

یکجورایی نگران کننده بود همش به این فکرمیکردم که یکی از

علائم ضعف یه حکومت و قرار گرفتن ان در سراشیبی اضمحلال

اینه که در مقابل مردمش به خشونت روی بیاره ومجبور بشه برای

حفظ خودش دست به اسلحه ببره...تمام خیابونهای تهران چهره ی

جنگی بخودش گرفته بود و این نیروهای نظامی بودن که تا کوچه

پس کوچه ها هم دنبال مردم می کردند ... و اگر دستشون

می رسید با باتوم مشت ولگد و گاز اشک اور از مردم پذیرایی

می کردند . گاهی فکر میکنم همون اشتباهاتی رو که شاه در

سال ۵۶ مرتکب شد که با نوشتن ان نامه ی توهین امیز برعلیه

امام در روزنامه ی اطلاعات احساسات مردم رو تحریک کرد بعد

تظاهراتشون رو با گلوله بست و بعد از ان مراسم چهلمها ...و

خشونتهای پی در پی شاه و نهایتا پیروزی انقلاب .... کاش

سیاستمدارهای ما کمی تاریخ میخوندن و عبرت میگرفتند. متوجه

میشدندکه هرچی خشونت بیشتری بکنند شیب این سراشیبی

تند تر میشه .... هرچی از آزادی های مردم کم کنند مردم جری تر

میشند و مقاومتر ... ونهایتش درست مثل سال ۵۶ که شاه مردم

رو در آستانه ی انفجار دید مجبور شد یه سری آزادی هایی بهشون

بده که اتفاقا همین آزادی ها منجر به سقوطش شد .اینها هم اگر

زود بخودشون نیان ٬ یه روزی مجبور میشن تن به اصلاحات بدن که

ممکن دیگه دیر شده باشه ...واقعا حیف ٬کی باور میکرد روزی

برسه که مردم عکس مسئولین نظام رو لگد کوب کنند کی فکر

می کرد یه روزی برسه که مردم بسیج و سپاه رو مقابل خودشون

ببینند ؟ کی فکر می کرد روزی برسه که بسیجی ها چماق بدست

دنبال مردم کنند ؟ راستی اگر امام این روزها بود چکار میکرد ؟

جالب بود که اینبار موج اعتراضات به مدرسه ها هم کشیده بود ...

توی مدرسه ی خود من بچه ها با هماهنگی قبلی از زیر مانتوها

شون لباس سبز پوشیده بودند ...چند دقیقه ای کلاسها رو تعطیل

کردند ...بعدشم موکت نماز خونه ی مدرسه روکه سبز بودکندند و

دور حیاط مدرسه چرخیدن و شعار دادند ... از شجاعتشون و از این

اتحادشون کیف کردم و توی دلم بهشون احسنت گفتم و حس

کردم چقدر بزرگ شدن این فرشته های کوچیک دوست داشتنی .

این روزهاکلاسهای درس ملتهبند و بچه هابایک اشتهای سیری

ناپذیر چشم دوختن به دهن معلمها که یک حرفی و تاییدی از

انها بشنوند...

ولی قیافه ی مدیر مدرسه دیدن داشتن بیچاره چنان رنگش پریده

بود که میگفتی الان سکته کنه ... در بعضی مدارس پسرانه هم

گویا انهایی رو که لباس سبز پوشیده بودن رو راه نداده بودند ...

بر کار دلم خندم او نيز به من خندد **** يا رب ز چه رو خندد ديوانه به ديوانه

این قدر پابه‌پا مکن از دست می‌روم .. ترسم که چشم بندم و دیگر نبینمت

harami — Sun, 18 Oct 2009 12:27:59 GMT

_{ازآن بدیر مغانم عزیز می دارند}

_{که آنچه نمیرد همیشه در دل ماست}

شب نیست که چشم آرزومند تو نیست ...

وین جان به لب رسیده در بند تو نیست ...

گر تو دگری بجای من بگزینی ...

من عهد تو نشکنم که مانند تو نیست !

آخ چقدر این دنیا کوچیک ... چقدر راحت آدمها میان از کنارت

عبور میکنند می رند ... چقدر راحت نادیده گرفته مشیم ما ...

چقدر راحت قربانی جاه طلبی هم نوع های خودمون میشیم ...

خیلی دلم میخواد همه چیز رها کنم برای یه مدتی برم یه

گوشه ی این ناکجا اباد گم و گور بشم چقدر دلم میخواد

برم هیچستان ...سرتا پابغضم ... دلم به اندازه ی تمام

زندگیم پر از بغض ...

پاورقی : یه سفر رفتم مراغه دیدار با معصومه کلی

خاطرات گذشته رو برام زنده کرد یادش بخیران پیاده روی ها

بازار رفتنها مک دونالدها گمشدنهای عمدی آواز خوندنها

توکوچه و خیابون شبگردی های خودم بخصوص زیر ان

بارونهای سیل آسا٬زنگ ساعت پنج شهرداری و تعطیلی

اداره ها و پیاده روی های عصرانه تو کوچه پس کوچه های

توکیو ...خلاصه همه و همش دوباره زنده شد .. عهد کردم

باخودم هر طور شده عید یه سفر برم انطرفها ... تابستون

که سفر چین و افریقای جنوبی و از همه مهم تر این

دل نگذاشت ...تاببینیم عید خدا چی میخواد ...

پ ۲ : قبل از اینکه بیام اینجا فکر میکردم جایی که متولد

شدم احساس غربت خواهم کرد . چقدر عجیب که

دیگه حتی توی خونه ی خودم هم احساس غربت میکنم

غربتی به وسعت تمام نبودنهای تو ...و تنهایی هام

دوصد چندان شدن و دوروبرم پر از خودخواهی ها...

عجبا از من با اینهمه صبوری ! ...

چه غريب ماندي اي دل ! نه غمي, نه غمگساري نه به

انتظار ياري, نه ز يار انتظاري . غم اگر به كوه گويم بگريزد

و بريزد كه دگر بدين گراني نتوان كشيد باري . چه چراغ

چشم دارد دلم از شبان و روزان كه به هفت آسمانش

نه ستاره‌اي است باري دل من!چه حيف بودي كه

چنين زكارماندي چه هنر به كاربندم كه نماند وقت كاري

. نرسيد آن كه ماهي به تو پرتوي رساند دل

آبگينه بشكن كه نماند جز غباري همه عمر چشم بودم

كه مگر گلي بخندد دگر اي اميد خون شو كه فرو

خليد خاري .سحرم كشيده خنجر كه: چرا شبت نكشته‌

است تو بكش كه تا نيفتد دگرم به شب گذاري به سرشك

همچو باران ز برت چه برخورم من؟كه چو سنگ تيره

ماندي همه عمر بر مزاري . چو به زندگان نبخشي تو گناه

زندگاني . بگذار تا بميرد به بر تو زنده واري نه چنان شكست

پشتم كه دوباره سر برآرم منم آن درخت پيري كه نداشت

برگ و باري سر بى پناه پيري به كنار گير و بگذر كه

به غير مرگ ديگر نگشايدت كناري به غروب اين بيابان

بنشين غريب و تنها بنگر وفاي ياران كه رها كنند ياري.....

آتش بگیر که بدانی چه میکشم ...احساس سوختن به تماشا نمی شود!

harami — Wed, 23 Sep 2009 10:48:59 GMT

هر روز دلم در غم تو زارتر است

وز من دل بی رحم تو بیزارتر است

بگذاشتیم غم تو نگذاشتت مرا

حقا که غمت از تو وفادارتر است

خاطرات بر جای مانده از تو هیزمی است برای آتشی شعله ور

دراین روزهای به خاکسترنشسته ی زندگیم ... و زخمی است

عمیق بر دلی که با دل تو باریدن اموخت و طعم شیرین عشق

را برای اولین بار مزه کرد ... من در بهار یک سالگی انتظارم حضور

ظهور تو را به قیمت جان خریدارم و بی صبرانه آمدنت را فریاد

می کنم ...صدایم را می شنوی ؟ صدای عشق و درد و

بی تابی و انتظاری کشنده ... در آرزوی امدنت از

شب تا سحر با ماه و ستارها دردمندانه نجوا

میکنم : کاش بیایی ... کاش بیایی ....

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت

پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد

خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد

آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد

که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد

چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود ایا که ز دیوانه ی خود یاد کند

آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش

عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

پاورقی : ۱ـ چهل سالگی هم تموم شد ... پارسال این موقع توی

هواپیما ی توکیو ــ تهران و برگشت به ایران بودم چه روزهای تلخی

بودن ان روزها ... و حالا دیگه ...بگمانم ننویسم بهتر... و امسال

هم در پرواز کیپ تان به تهران ... تاسال دیگه خدا چه خواهد کجا

باشم و در چه حالی ... ولی هیچوقت این روزها رو در سال ۸۷ از

یاد نخواهم برد ... اینم تصویری از زندگی من و شایدم خیلی های

دیگه خیلی مناسبت داره با روز تولد ...

۲ ـ دیشب از سفر افریقا برگشتم... جای شما خالی چه محشری

بود طبیعت بسیار زیبای افریقا و دیدن خیلی چیزهایی که توی این

همه سال در کتاب جغرافیا خونده بودیم دماغه ی امید نیک ٬ محل

اتصال اقیانوس هند و اطلس به هم ٬ اتصال دو جریان اب گرم گلف

استریم با جریان اب سرد سرف استریم ... سفری پارک انم توی

جنگلهای افریقا و دیدن حیواناتی مثل شیر و زرافه و فیل ... که

کنار هم زندگی می کردن ... رفتن توی اقیانوس با یه قفس و

حمله ی کوسه های گرسنه ... دیدن شنای دلفین ها و نهنگها

در محل زندگی طبیعی شون وای نمی دونید چقدر هیجان انگیز

بود و لذت بخش .... و از همه جالب تر جهت ماه بود که برعکس

جهت ماه در نیمکره ی ما بود ... این سفر رو هم تنهایی رفتم ...

كجا پنهان كنم اين آتش پيچيده دامان را ؟ ....

harami — Tue, 01 Sep 2009 09:08:59 GMT

*ما برفتیم دلی آواره درکویت بماند *

*****

خوشا دلي که مدام از پي نظر نرود

به هر درش که بخوانند بي‌خبر نرود

طمع در آن لب شيرين نکردنم اولي

ولي چگونه مگس از پي شکر نرود

سواد ديده غمديده‌ام به اشک مشوي

که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوي خود دريغ مدار

چرا که بي سر زلف توام به سر نرود

دلا مباش چنين هرزه گرد و هرجايي

که هيچ کار ز پيشت بدين هنر نرود

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست

که آبروي شريعت بدين قدر نرود

من گدا هوس سرو قامتي دارم

که دست در کمرش جز به سيم و زر نرود

تو کز مکارم اخلاق عالمي دگري

وفاي عهد من از خاطرت به درنرود

سياه نامه ‌تر از خود کسي نمي‌بينم

چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

به تاج هدهدم از ره مبر که باز سفيد

چو باشه در پي هر صيد مختصر نرود

بيار باده و اول به دست حافظ ده

به شرط آن که ز مجلس سخن به درنرود

دلم تنگ است و بیقراری میکند و بی تاب توست ...امشب این

ماه وستارگان و آسمان یکجا مرا غرق در یاد تو کرده اند و خواب

از چشمانم گرفته اند... و من باز قلم دردست می نویسم از تو و

برای تو از دلتنگی هایم برای آن روزهای بارانی برای آن چشمانی

که رویا می بافت و صد سخن داشت ... برای کوچه هایی که

آرزو میکردیم هیچگاه به پایان نرسند ...چقدر خسته ام خسته از

انتظار ٬ خسته از بی تو بودن خسته از بی همزبانی خسته از

چشم دوختن به فردای نیامده که شاید بیایی با یک سبد گل رز

سرخ به تلافی ... چه میگویم ؟ نمی دانم شاید گناه از تو نیست

شاید گناه از من ... فقط می دانم که نبودنت ندیدنت نداشتنت باید

تاوان سنگینی باشد برای گناهی مشترک ... محبوبم ! کجایی که

ببینی چگونه روزهای تنهایی بدون تو بودن را دانه دانه به تسبیح

میکشم و ــ در این شبهای تنهایی ٬ بربام سجاده ی دل به خون

نشسته ام در کنار ماه وستاره ها ــ در قنوت نماز نیازم به شماره

می گیرم و اشکهای هجران را از چشمه ی چشمهای منتظرم

روان میکنم . باشد که اجابت کنی این چشمها را که روزی

به بندت کشیده بودند ...

دیدار ِ تو گر صبح ِ ابد هم دهدم دست

من سر خوشم از لذت ِ این چشم به راهی

به پرنده ی خسته و درد مندی می مانم که صیادی دام بر

لانه ی ویرانه ام نهاد و باشور عشق خود از ان کاخی ساخت

باشکوه ...برای روزگار هجرانش ... آآآخ چقدر دلم تو را کم دارد...

نتونستم این شعر نیمای عزیز نادیده بگیرم...

من به اندازه ی دنياي شما غم دارم

چون تو او را کم و من نيز تو را کم دارم

کاش با قيد وثيقه برهم از غم تو

سند ِ سربي ششدانگ ِ جهنم دارم

کيست تا مرثيه خواند به دل مرده ی من

اين چه دردي ايست خدا کين همه ماتم دارم

و دقيقا به خلاف صفحات تقويم

چند ساليست که هر ماه محرم دارم

فکر کن هر دوی ما مشترکا هم درديم

چون تو او را کم و من نيز تو را کم دارم

*****

پ۱: می دانی چند صباحی است به چه می اندیشم ؟ انديشدين به اينکه

من نميخواهم ديگر به تو بينديشم همچنان به تو انديشيدن است پس

بگذار بکوشم تا نينديشم که نميخواهم به تو بينديشم ...

پ۲:ترجیح می دهم با کفشهایم در خیابان راه بروم و به خدا فکر کنم

تا این که در مسجد بنشینم و به کفشهایم فکر کنم : دکتر شریعتی

پ۳: این روزها معرفی سه زن در کابینه بد جوری ذهنم مشغول کرده

اولش که خیلی خوشحال شدم و به خودمون دست مریزاد گفتم که

اینهمه تلاش و برو بیا قبل انتخابات و کشیدن مطالبات زنان به کوچه و

خیابان بخصوص قرار دادن ان بعنوان یکی از د غدغه های بزرگ نامزدهای

انتخابات انقدر موفقیت امیز بوده که ادم متحجری مثل رئیس چمهور فعلی

رو که درسال گذشته با ارائه ی لایحه حمایت از خانواده ان افتضاح رو ببار

آورد ٬ وادار به این کار بکنه ٬ این بخودی خود موفقیت بزرگی هستش برای

جنبش زنان ٬ هر جتد که نگرانی هایی داره مثلا اینکه این سه تا خانم نکند

که مردتر از مردان باشند ... نمونه اش همین خانم آجرلو بنده از ان روزی

که این خانم معرفی شده سجاده پهن کردم زار می زنم که رای اعتماد نیاره ...

دوم معرفی این خانمها درشرایط فعلی که دولت با عدم اقبال عمومی روبرو

هست می تونه صرفا یه کارسیاسی برای بدست آوردن مشروعیت باشه.

وسوم اینکه ترس از اینه که این سه وزیر اگر رای بیارند بعنوان چوب دوسر

برای سرکوب جنبش زنان استفاده بشند . چون اگر مثلا یه لایحه ی شبیه همون

لایحه ی ضد خانوده قرار بشه دوباره مطرح بشه ما تا بخواهیم حرف بزنیم

خواهند گفت خب اینها هم خانم هستند دیگر ... بقولی از این خانمها برای

تشدید قوانین تبعیض امیز مرد سالارانه ی جاری کشور استفاده ی شود ...

خلاصه ورود سه خانم در صورت کسب رای اعتماد به کابینه در این دولت و با ان

سابقه ی زن ستیزیش می تونه بیشتر نگران کننده باشه تا خوشحال کننده ...

بخشای بر آن مرغ که خونش گه بسمل! بر خاک بريزند و طپيدن نگذارند!

harami — Sun, 09 Aug 2009 04:06:59 GMT

*کاش می شد بوسه بارانت کنم*

جان عاشق را به قربانت کنم

ای که دور از من و در قلب منی

با خبر باش که دنیای منی

دوستت دارم بی آنکه بخواهمت... سخت است در خود بپیچم چون رود

وساکن بمانم چون مرداب... سخت است چون ابر بغرم ولی بی صدا

چون باران ببارم ولی درخفا ... سرگشتگی است بخواهمت با تمام

وجود ... بی انکه بفشارمت در میان بازوانم ... وسختر اینکه ٬

همه ی اینها را بخواهم و بتوانم ولی باز بگریزم ....راستی نهایت

عاشقی است وعده ی دیدار در فراسوی پیکرهاااا

و نهایت سر گشتگی است خواستنش تا بی نهایت ٬

تمنایش به تمامی وجود ٬ بی هیچ خواهشی !!

******

گرچه از دیده برفتی به دلم شد جایت

چشم در راهم گوشم به صدای پایت

نه که از دل برود هر چه برفت از دیده

من دل و دیده ببازم به قد و بالایت

غم هجران نچشیدی و نمی دانی چیست

اشک در دیده بجای شکر رویایت

بعد تو نرگس و گل هر گذری می بینم

یاد میایدم از چشم تو لبهایت

همچو شمعی همه تن سوختم آب شدم

شادیم بود بتابم بدل شبهایت

تو نبودی که مگر ظرف وفا بشکستی

خوش که مجنون نشدم در هوس لیلایت

سر به سامان نرسد تاسر ناسازی هست

در سرم نیست بجر سر تو و سودایت

نه به شمیشیر به یک غمزه دونیمم گردان

تا که راحت شوم از دست تو و دنیایت

درد دوری نتوانست کشیدن غافل

وای بر نادر اگر سر نکشد صهبایت

از دوست خوبم" نادر"

******

دلم خیلی بیشتر از حجمش پراست... پر از جای خالی تو ٬

پر از دلتنگی برای نگاه تو ٬

پر از آرزوی قدم زدن در کوچه پس کوچه های شهر با تو ...

پر از حس پرواز ... پر از تو ...

دلم خیلی بشتر از حجمش تو را کم دارد .

چشمهایم خیلی بیشتر از سویشان چشم انتظار تو اند ...

نازنینم ! میدانم که نمیایی ـ نه ـ اصلا اگر بیایی من می روم ...

همه ی اینها را کم دارم و سخت آرزو مندم ...

ولی میدانم که با آمدنت هیچگاه نه آرزوهایم بر آورده خواهند

شد و نه تمناهایم دست یافتنی ... آآآ خ چه می گویم ؟

جغرافیای کوچک دل من به وسعت آغوش مهربان توست ٬

ای کاش تنگ تر شود این سرزمین من...

دریای من به پهنای چشمان عاشق توست ...ای کاش غرق

شوم در میان چشمانت ...

در نبود تو سینه ام به تنگی تنگترین تنگه ی روی زمین است ...

و اگر بیایی بی کران آسمان را نیز کم خواهم آورد ...

******

بکویت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم!

بدل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم!

تو کوته دستیم میخواستی ورنه من مسکین!

براه عشق اگر از پا در افتادم بسر رفتم!

نیامد دامن وصلت بدستم هر چه کوشیدم!

ز کویت عاقبت با دامنی خون جگر رفتم!

ندانستم که تو کی امدی ایدوست کی رفتی!

به من تا مژده اوردند من از خود بدر رفتم!

تو قدر من ندانستی و حیف از بلبلی چون من!

که از خار غمت ای تازه گل خونینه پر رفتم!

مرا ازردی و گفتم که خواهم رفت از کویت!

بلی رفتم ولی هر جا که رفتم دربدر رفتم!

بپایت ریختم اشکی و رفتم در گذر از من!

از این ره بر نمیگردم که چون شمع سحر رفتم!

تو رشک افتابی کی بدست(سایه)میائی!

دریغا اخر از کوی تو با غم همسفر رفتم!

*پ ۱ : دو شب پشت هم دوتا کنسرت رفتم عالی بود یکی کنسرت بانوی

آواز ایران هنگامه اخوان که بعد از ۳۰ سال امده بود اینجا ... و چقدر دلم

سوخت برای اقایونی که خیلی مشتاق بودن بیان و کنسرت ببینند ولی به

برکت دین مبین اسلام جمهوری اسلامی ناکام موندند و دوم یه کنسرت که

ظاهرا هنرمندهای معروفی نداشت و لی چون از چندین ساز ایرانی استفاده

شد بود و شعرهای قشنگی هم خونده شد واقعا روحم تازه شد ....

*پ ۲ : چقدر دلم میخواد ٬ که دلم اجازه بده همه ی اینها رو با آب و تاب

برای تو تعریف کنم ... ولی خب چه میشه کرد ؟ بقول شاعر :

ناز معشوق از نیاز عاشقان بالا گرفت

ورنه پاداش ِ محبت . بی وفایی ها نبود

*پ ۳ : هر چی میخوام اینجا رو سیاسی نکنم ولی نمیشه انگار ٬

در مراسم تنفیذ ٬ اقای خامنه ای گفت : "حوادث بعداز انتخابات یه کاریکاتور

مغلوط از انقلاب ۵۷ بود " این چند روز خیلی دارم فکر میکنم این جمله یعنی چی ؟

اگر تفسیری دارید لطفا بدون بکار بردن کلمات توهین امیز بنویسید . شاید منهم

به یه نتیجه ای رسیدم ...

*پ ۳:یکی می گفت قبل از انتخابات ٬ قرار بود ایران «ژاپن اسلامی» شود، اکنون در

مسیر« کره ی شمالی» شدن قرار داریم و با رئیس‌جمهور شدن احمدی‌نژاد، «زیمباوه

اسلامی» می‌شویم.

*****

دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من ....

harami — Mon, 20 Jul 2009 20:30:59 GMT

دور از تو زغم باده چنان مي زنم امشب

کز آتش مي شعله کشد خر منم امشب

تا دامن وصلت ز کفم دوش ستاندي

مي سوزم و مي سوزد از آن دامنم امشب

از کثرت خوف غم فرداي فراقت

مي لرزم و مي لرزد از اين غم تنم امشب

در این روزهای بیقراری این روزهای بی کسی نمی خواهم باور کنم

که تنها تر از قبل شده ام ... نمی خواهم باور کنم که در گذشته چه

گذشته و آینده چه خواهد شد ٬ فقط تو را میخواهم و دلم تنگ نگاه

توست ... نمی دانی چقدر سخت است اینکه میان خواستن و

نخواستن ٬ بودن و نبودن ٬ دیدن و ندیدن یکی را انتخاب کنی ...

و چه دشوار است ٬ بتوانی ببینی ٬ بخواهی ٬ باشی ٬ ولی

چشم ببندی و نخواهی ونباشی ... کاش برای چند لحظه جا ی

من بودی ... فقط چند لحظه ... میخواهی باور کنم که هرشب قبل

از آرامش چشمان فریبایت به من نمی اندیشی ؟ میخواهی باور

کنم دیگر دستانم را آرزو نمی کنی ... میخواهی باور کنم دیگر

خاطرات باهم بودنمان را مرور نمی کنی ...میخواهی باور کنم

در گذر از کوچه پس کوچه های شهر مرا به یاد نمی آوری ....

وپشت پنجره به انتظارم نمی نشینی !! می خواهی باور کنم

روزهای بارانی مرا یاد نمی کنی ... می خواهی باور کنم مرا

از یاد برده ای ؟ می خواهی باور کنی که انهمه نامردمی هایت ...

و آن بدرقه ی ناجوانمردانه ات را به فراموشی سپرده ام ؟می دانم

که می دانی اگر هم بخواهی و بخواهم همه ی اینها نشدنی ایست .

نازنینم ! دلم تنگ است برای تو و میدانم که ....

آمدم تا مست و مدهوشت كنم ، اما نشد

عاشقانه تكيه بر دوشت كنم ، اما نشد

آمدم تا از سر دلتنگي و دلواپسي

گريه تلخي در آغوشت كنم ، اما نشد

آرزو كردم كه يك شب در سراب زندگي

چون شراب كهنه اي نوشت كنم ، اما نشد

نازنينم ياد ِ تو هرگز نرفت از خاطرم

آمدم تا اين سخن آويزه گوشت كنم ، اما نشد

شعله شد تا به دل خاكستر احساس تو

لحظه اي رفتم كه خاموشت كنم ، اما نشد

بعد از آن دوري و كمرنگي ِ ديدار ِ تو

سعی کردم بوسه ها نوشت کنم اما نشد

پاورقی :۱۰ روزی سفر چین بودم خیلی خوب بود البته طبق معمول تنهایی ٬ هم

خاطره ی خوشی بود و هم تجربه ی ارزنده ای و هم اینکه یه نفسی کشیدیم ...

این روزها دلم خیلی برای مردم می سوزه یک جوری سر خورده شدن و احساس

بدی دارندکه ادم واقعا با تمام وجودش حس می کنه این ملت چقدر مظلومند و تحت

فشار ... نمی دونم والله این مثلا رئیس جمهور هم که مثل این بچه ها که وقتی

حرصشون میگیره و کاری از دستشون بر نمیاد می رن ان دورتر وا ی میستند و

زبونشون در میارن دهنشون کج میکنند ٬ در نهایت بی تدبیری بجای فکری برای حل

مشکل و بدست اوردن دل اینهمه ادم هی داره شکلک در میاره ...

امشب ، همه اشکم ، همه رشکم ، همه دردم

harami — Wed, 17 Jun 2009 11:01:59 GMT

هر چه هستی گذرا نیست هوایت ، بویت

تو ز من یاد کني یا نکني ، من به یادت هستم...

******

لعل تو داغی نهاد بر دل بریان من

زلف تو درهم شکست توبه و پیمان من

بی تو دل و جان من سیر شد از جان و دل

جان و دل من تویی ای دل و ای جان من

چون گهر اشک من راه نظر چست بست

چون نگرد در رخت دیده‌ی گریان من

هر در عشقت که دل داشت نهان از جهان

بر رخ زردم فشاند اشک درافشان من

شد دل بیچاره خون، چاره‌ی دل هم تو ساز

زانکه تو دانی که چیست بر دل بریان من

گر تو نگیریم دست کار من از دست شد

زانکه ندارد کران، وادی هجران من

هم نظری کن ز لطف تا دل درمانده را

بو که به پایان رسد راه بیابان من

هست دل عاشقت منتظر یک نظر

تا که برآید ز تو حاجت دو جهان من

تو دل عطار را سوخته‌ی خویش‌دار

زانکه دل سنگ سوخت از دل سوزان من

******

کاش بودی میدیدی که این روزها چگونه گلویم را به خنجر ِ تکرار روزهای ِ

بدون توسپرده ام...کاش بودی می دیدی که چگونه بی تابم ...کاش می دیدی بی قراری

هایم را ... کاش شریک شبهای تنهایی و ماه شب چهارده ام بودی ...کاش نجواهایم

را با ماه و آسمان و دریا میشنیدی ...

بیا که من این روزها محکومم به گریز از میان خاطرات منتظر بر پشت پلکهایم ...

بیا یک امشب را به میهمانی ام ... که ابرهای همه عالم در دلم می بارند ...

کجایی تو... که ببینی چگونه در کوچه های بی کسی غریبانه جان میدهم ...

کجایی که از کابوسهای شبانه از بیخوابی ها از خواب دیدنها رهایم کنی ...

بیا تا سربرشانه ات خوابهایم را برایت بگویم !!!!

نازنینم ! تاکی میخواهی آیینه بر دست برخود خیره بمانی !!

نمی دانم در ساغر توچیست که اینگونه مستم میکند...بی نوشیدنی !

دلم هوای تورا دارد سکوتم سرشار است از صداي تو... و تکرار این حرف که ...

دلم تنگ است برای تو ...

******

...گم کرده ام ...

_{ــ رعنای شهر من؟ کسی او را ندید}

^{آیا کسی یاری پریرو را ندید}

_{یک کهکشان آیینه من گم کرده ام}

^{من را کسی..خود را کسی..او را ندید؟}

_{مثل همیشه چشمهایم کور بود}

^{آن شب اشارت های ابرو را ندید}

_{بیهوده می ریزم به پایت راه را}

_{دستم مگر بر خاک،زانو را ندید}

_{انگار می دانست چیزی رفت و این}

^{"شب روز"های پشت و وارو را ندید}

^{پاورقی : این نوشته رو یک ... برای اینکه برای همیشه برای خودم نگه اش دارم اینجا گذاشتمش ...}

سلام بر شما اميد كه حال ِ خوبي داشته باشيد

نزديك ِ شش ماه است كه دارم وبلاگتان را ميخوانم هميشه نمي نويسيد

اما نوشته هايتان بي نظير است آن را سيو كرده و هر از گاهي دوباره مرور ميكنم حرفهايتان را درد دل

هايتان را با خودتان با خدا با دنيا چقدر جمله بندي و نگارش و بهتر بگويم حرفهايتان را دوست دارم

مي خواستم چند بار براي وبلاگ شما پيام بگذرام حتي علت ِ اينكه اين كار را نكردم را هم

نمي دانم آخرين مطلب ِ پستتان مربوط به بيست و دوم ارديبهشت ماه مي شود آدرس ايميلتان را هم

از همان بلاگ متوجه شدم و هنوز كه چند خطي هست كه شروع به نگارش كردم نمي دانم با چه

هدفي برايتان مي نويسم نمي دانم چه جسارتي كردم كه برايتان تايپ كنم اشعاري كه به كار برديد مرا

آن چنان بي خود ميكند كه گاهي ساعتها مسخ ميشوم و مانيتور را نگاه ميكنم انسان ِ ... البته اگر

بشود نامم را انسان نهاد انسان ِ هوس باز و سبك سري نيستم يعني در تمام ِ عمر سعي كردم كه نباشم

بي درد هم نبودم كه فكر كنيد يا حرفهايتان را نمي فهمم يا هر چيز ديگر البته در اين شكي نيست كه هيچ

كسي مفهوم ِ حرفهاي ِ ديگري را به خوبي ِ خود ِ آن شخص درك نمي كند عشق را مي ستايم خدا در تمام ِ

تار و پود ِ زندگي ام خدايي ميكند مالك ِ من ودار و ندار ِ من است سال ِ پيش تمام ِ زندگي ام را مصادره كرد

عزيزترينم را در حادثه ي تصادف از دست دادم كسي كه هفت سال مي پرستيدمش نه آن عشقي كه امروزه

در كوچه و خيابان ها حراج و مد شده برايتان چه راحت مي شود حرف زداصلا نمي دانم چرا اين قدر راحت

دارم عنوان ميكنم شايد چون نوشته ها وبرداشت ها و حس و حالتان را تا مغز استخوانم درك كردم عاشق ِ

فرشته اي بودم و هستم كه نه بر اصل ِ جنسيت نه سن و سال و نه هوا و هوس بود او تمام ِ دارايي ِ

ارزشمند ِ من بود بانويي كه دو دهه از من بيشتر نفس كشيده بود و

شايد اگر بخواهم حق ِ مطلب را ادا كنم سلطان ِ قلبم و تاج ِ سرم بود ...چقدر امروز دلم براي او تنگ شده

بود و جدآ نمي دانم چه رابطه اي بين ِ او و شما در عالم ارواح يافتم كه تصميم گرفتم پس از شش ماه به

شما پناه بياورم به جايي كه جدآ نمي دانم اصلا به اين ايميلتان سر خواهيد زد يا نه شايد تا مدتها و شايد

براي هميشه حتي ايميل مرا نبينيد اما نمي دانم چرا سراسيمه به شما پناه آوردم مرا عفو كنيد فقط

ميخواستم اعتراف كنم كه در وبلاگي كه نوشته ايد نوشته هاي من براي خودم خواننده اي دارد كه

كلمه هاي شما در عمق ِ جانش مي نشيند جايي نوشته بوديد نمي دانيد به دنبال ِ چه و كيستيد تو هم

دنبال ِ كسي مي گردي كه ... ؟ دلم گرم شد كه برايتان بنوبسم ...جايي در همين دنياي ِ سنگي كه

بي عشق و خدا حيات در آن امكان ندارد من در رويايي زندگي ميكنم كه براي خيلي ها خنده دار

مي ايد براي كسي قابل فهم نيست اما آن را در دل نوشته هايتان لمس كردم خيلي طولاني شد حرفهايم

مرا ببخشيد . كه ديگر مدتهاست حتي دستم به قلم هم نمي رود و در آن چيزي نمي نويسم و هيچ كسي جز

سلطانم آن جا را نمي شناخت .

******

^{این روزها وقایع اینجا واقعا حس و حال همه چیز ازم گرفته باورم نمیشه اینهمه اتحاد اینهمه}

^{رشد مردم و}^{وجود اینهمه مخالف رو ... باور نمی کنم همون بسیجی که یک زمان الگو بود و فرشته ی}

^{نجات کشور از جنگی تمام عیار حالا افتاده باشه به جون مردم ... باور نمی کنم مردم شعار بدن توپ تانک}

^{بسیجی دیگر اثر ندارد ... باور نمیکنم مردم پایگاه بسیج به آتش بکشند ... باور نمی کنم میشه در جشن}

^{پیروزی با چوب و چماق حاضر شد ...و تو این جشن به مردم حمله کرد و فحاشی کرد ... این روزها به}

^{چشمان خودم هم مشکوکم ... کاش همه ی اینها رویایی بیش نبود ... چطور باور کنم ؟؟}

^{شلیک مستقیم بسوی مردم بخصوص دانشجوها رو انم از}^{جانب حکومتی که خمینی ساخت و}

^{پرداخت ..هیهات !!!}

******

****

در خواب به دیدن تو معتاد شدم...ای قاصد ناب آرزوهای محال ...

harami — Wed, 13 May 2009 14:51:59 GMT

*** امشب به ماه ديده تو را ياد ميکنم ***

***با مه فسانه گفته و فرياد ميکنم ***

***شايد تو هم به ماه کني ماه من نگاه ***

***با اين خيال خاطر خود شاد ميکنم ***

******

مرو از پيشم و عمري نگرانم مگذار

يا چو رفتي باميد دگرانم مگذار

گاهگاهي بمن از مهر پيامي بفرست

فارغ از حال خود اي جان جهانم مگذار

بر دلم داغ غم عشق تو ايام نهاد

تو دگر داغ غم هجر بجانم مگذار

منشين در بر غير و مبر از ياد مرا

غم ديگر به غم و درد نهانم مگذار

چون دم صبح بروز سيه هم خنده مزن

در کف گريه از اين بيش عنانم مگذار

جز تو چشم طمع از هر دو جهان پوشيدم

پس تو تنها دگر اي سرو روانم مگذار

حاصل من که ز هستي همه ناکامي بود

برو اي عمر و بجا نام و نشانم مگذار

دامن از دست من دلشده ايدوست مکش

درسر فرقت خود تاب و توانم مگذار

پای بر دیده »............« بنه ای مایه ناز

مرو از پیشم و عمری نگرانم مگذار

بازم ۱۲ ماه قمری شده و ماه از پنجره ی اطاق خوابم داره سرک

می کشه ..و پرتوی نورش بخصوص در شبهای مهتابی اتاق رو روشن

روشن می کنه ...این وقتها مثل دیوانه ها چشم به ماه میدوزم و هر

کاری میکنم که چشم روی هم بگذارم تا خوابم ببره نمیشه ...راستی

تو هم به ماه نگاه میکنی ...اصلا میگم بیا یه قراری بگذاریم تو از انجا

و من از اینجا بعضی شبها با هم کنار ماه قرار بگذاریم ... تو رو

نمی دونم ولی من این روزها دیوانگی هام ...تنهایی هام...

بی پناهی هامو ...در این ۴ روزی که ماه مهمان شبهام هستش

با ان تقسیم می کنم ...

آآآآآآآآ خ من این روزها چه چیز هایی که ندارم !!! یه ماه دارم و

هزار و یک حرف که باید بهش بزنم ایام فاطمیه ماه محرم

حاج منصور راه آهن ... ۷ ماه وقت برای تشکیل یه پرونده ...و

یک دنیاااا تنهایی و یک زندگی و یک دنیااااا خود خواهی ... انجا

که بودم لا اقل ... و اما اینجا ...هیچ !!!

می دونی چه حسی دارم دلم میخواد یه نفر یکی از این چنگالهای

بزرگ کشاورزی رو برداره و محکم بزنه توی صورتم ...تا شاید اینطوری

روزنی باز بشه تا اینهمه بغضی که گلوم ...نه تمام وجودم رو گرفته

راهی برای خروج برای فوران برای فریاد پیدا کنه ... شاید کسی شنید !!

دلم خیلی خیلی زیاد تنگ برای همه ی چیزهایی که از دست دادم حتی

برای تو ...با اینکه میدونم ....

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد

صیاد رفته باشد در دام مانده باشد

می دانی چیست

راستش را بخواهی این روزها دیگر

رفتنم از اینجا آزارم نمی دهد که

هیچ ٬ بلکه بی صبرانه انتظارش را

می کشم تا از این غم غربت رها

شوم . میدانی ماندنم و غریبه

بودنم با تو یعنی "غربت" و من تاب

این غریبانه ماندن را ندارم .... اگر

بگویم با هر بار دیدنت متحمل

غربتی میشوم به بزرگی تمام

لحظه های با هم بودنمان ...چه

می گویی ؟

راستش هر بار که قراری با تو

میگذارم از هر چند قرار حتما لا اقل

یکیش مبدل میشود به بغضی

بزرگ در گلویم که تامدتها در دلم

لانه می کند ....

تمام نوشته هایم را برای تو

نوشتم اما تنها کسی که انها را

نخواند تو بودی ...خواستم

بخوانمت ولی بخیلانه نوشته هایت

را اشعارت را از من دریغ کردی و

فقط گاه گاهی نیم جرعه ای

نوشاندی ...

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

همه در چهره مهتاب غم از دل شویند

امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

کی به این کلبه طوفان زده سر خواهی زد

ای پرستو که پیام آور فروردینی

پاورقی : گویا خیلی پراکنده گویی کردم ولی خب حس این روزهام

اینجوری دیگه کاریش نمیشه کرد ...

یه سفر رفتم یه دشت شقایق وحشی دیدم... وااای چه حسی داشتم ...

برگشت به دوران تجرد و ان سفرهای یه نفره ... که مدتها بود فرا موشش

کرده بودم...ولی ظاهرا باید دوباره از سر بگیرمش ...